Kondensatory typu butelka lejdejska mają jedną zaletę: ich wykonanie jest dużo tańsze niż jakiegokolwiek innego kondensatora. Zasada budowy jest bardzo prosta, butelkę obwija się z zewnątrz folią aluminiową, któa jest jedną okładką. Do butelki wlewa mocno stężony roztwór soli kuchennej (który jest drugą elektrodą) i umieszcza w nim przerwód doprowadzający. Kondensatory typu butelka lejdejska można podzielić na 2 rodzaje:

oparte na butelce szklanej

bazujące na butelce plastikowej (po napoju)

Kondensatory na butelkach szklanych szybko tracą gromadzony w nich ładunek ze względu na użycie szkła. Potrafią się nagrzewać dodatkowo tracąc energię. Istotną wadą jest również ich waga i niska pojemność. Jedna butelka ma pojemość 0,5-1,5nF. W zależności od grubości szkła, maksymalne dopuszczalne napięcie to 10-30kV.

Kondensatory zbudowane z butelki plastikowej (np. po napoju 2 L.) to rozwiązanie znacznie lepsze. Plastik jest znacznie lepszym dielektrykiem niż szkło. Takie kondensatory dorównują jakością kondensatorom rolkowym. Są jednak dużo większe, jako że większa część objętości takiego kondensatora to woda z solą, która jest wykorzystywana tylko przy ściankach butelki. Kondensator zbudowany z 2 litrowej butelki po napoju ma parametry: pojemność ok. 4 nF, max napięcie 15-20kV.


Do zbudowania takiego kondensatora potrzebna jest duża butelka, folia aluminiowa, słona woda oraz olej (może być roślinny kuchenny).
Najpierw trzeba sporządzić prawie nasycony rozwtór słonej wody. W zimnej wodzie należy rozpuścić jak najwięcej soli. Roztwór nie powinien być nasycony. Na 1 kg soli kuchennej warzonej potrzeba ok. 4 litrów wody.
Butelkę należy obwinąć folią aluminiową dookoła i od spodu (tak jak na schemacie). Górną krawędź folii należy zagiąć, aby krawędź nie była ostra. Do folii aluminiowej trzeba przymocować elektrodę doprowadzającą ładunek i całą powierzchnię folii aluminiowej należy przykryć (można okleić tasmą izolacyjną).
Do butelek należy nalać tyle roztworu wody z solą, aby nie przekraczać zwężenia w butelce. Poziom roztworu powinien być około 5mm wyższy niż koniec folii aluminiowej.
Do roztworu należy dolać oleju. Olej jest lżejszy od wody i nie miesza się z nią, więc tworzy górną warstwę zapobiegającą ulotowi elekrycznemu. Najlepiej nalać tyle oleju aby zająć całą pustą objetość butelki. Oszczędni mogą nalać tylko 1cm, to jest niezbędne minimum.
W zakrętce butelki (najlepiej plastikowej) trzeba zrobić dziurę i przewlec przez nią przewód w izolacji. Izolacja powinna być zdjęta tylko na odcinku styku przewodu ze słoną wodą.
Kondenator trzeba jeszcze uszczelnić aby niedopuścić do wycieku oleju lub wody.

Ze względu na małą pojemność i niską cenę pojedyńczego kondensatora, dobrze jest wykonać kilka lub kilkanaście takich butelek lejdejskich i połączyć je równolegle w celu zwiększenia pojemności. Butelki można ciasno umieścić w jakiejś skrzynce.

Tego typu kondensator nie powinien być stosowany do długotrawłego gromadzenia i przechowywania ładunku. Można go zastosować do tych projektów, gdzie ładunek jest szybko dostarczany i odbierany, a sam kondensator pełni rolę bufora dla ładunku elektrycznego. Niektórzy stosują kondensatory tego typu do transformatorów tesli.